A SAIA DE CAROLINA

Andaba eu onte repasando o deseño do blog e outras cousas das tripas do fedello este que non ve o lector, e entre as cousas revisei a nube de 'etiquetas' (que agora podedes ver ó final da última entrada, a continuación da hemeroteca). Por exemplo, a palabra economía vai gañando peso últimamente, pero é tamén unha decisión do autor, vistos os tempos que corren e que, despois de todo, é do que podo falar con máis criterio. Pero máis que as palabras que gañan espazo, chamáronme a atención dúas que están a ficar pequenas de máis, a saber: Lisboa e humor.

O de Lisboa heino arranxar en breve, moi en breve, de feito. Prometido. E en canto ao humor, temos posto eiqui algúns videos de gato fedorento ou os trapalhões, entre outros, así que xa vai tocando algo de humor local. Sei que a moitos esto de poñer a xente saída do Luar non lles vai chistar moito, pero éche o que hai: eu ben que me río con Mucha e Nucha, e coa versión da 'saia da Carolina' escarállome vivo! Alegria, carallo!! Non todo vai ser chorar pola crise económica...

Carolina! pija, carallo, pija!!

ÉZARO VIVE

O noso territorio está inzado de atentados contra a natureza e o entorno. A lista non pretende ser exahustiva, porque nin o meu coñecemento nin a miña memoria chegan a tanto, pero tanto os que veñen de lonxe (Prestige, eucalipto, Celulosas en Pontevedra, Repsol na Coruña, Endesa nas Pontes, destrucción inmobiliaria da costa) como os recentes ou os que, se ninguén o remedia, se nos botarán enriba (lumes, minicentrais no Sil, Fragas do Eume, piscifactorías e eólicos en rede natura... ) cóntanse a mans cheas. E xa que falamos do tema, unha das que máis lle impresionou a un pontevedrés coma min foi descubrir un día, por unha foto como a que vedes a continuación, que o delito maior da Celulosa de Pontevedra non é estar a carón da ría... é que está DENTRO da propia ría!!

As hectáreas gañadas ao mar coa mal chamada 'autovía' de Pontevedra a Marín serviron para facerlle sitio a unha das industrias máis contaminantes do país e no peor entorno posible.

Pero imos ao conto. E o conto pretende ser positivo e optimista. Porque se hai un ano falabamos en nosquedaportugal da nosa inminente visita ao maior atentado ecolóxico perpetrado contra un río galego, un ano despois demostrouse que, se a sociedade reacciona, pódense mudar as cousas. Despois de 20 anos, unha sentencia xudicial obrigaba á empresa Ferroatlántica a devolverlle a vida á fervenza do Ézaro.

Así baixaba o Xallas estes últimos 20 anos:





E así o poderemos disfrutar, todos os días a todas horas, a partir de agora e para sempre:

Podedes disfrutalo in situ na vila do Ézaro, concello de Dumbría. Tedes máis información nesta interesante web local, www.ezaro.com

MARIZA - CHUVA

'Há dias que marcam a alma e a vida da gente'. Non, non falarei do Codex Calistinus. Pónseme mal o sangue e quero chegar a vello.

Un pouco de paz, por favor... neste verán pasado por auga que nos tocou e que, seguramente, tanta falta fai, ahi vos deixo 'Chuva', un dos temas máis recoñecidos da fadista portuguesa nacida en Mozambique, Mariza.





As coisas vulgares que há na vida não deixam saudades
Só as lembranças que doem ou fazem sorrir

Há gente que fica na história da história da gente
e outras de quem nem o nome lembramos ouvir

São emoções que dão vida à saudade que trago
Aquelas que tive contigo e acabei por perder

Há dias que marcam a alma e a vida da gente
e aquele em que tu me deixaste não posso esquecer

A chuva molhava-me o rosto gelado e cansado
As ruas que a cidade tinha já eu percorrera

Ai... meu choro de moça perdida gritava à cidade
que o fogo do amor sob chuva há instantes morrera

A chuva ouviu e calou meu segredo à cidade
E eis que ela bate no vidro trazendo a saudade