SEGUNDO ANIVERSARIO

Hoxe hai 2 anos que comezou esta andaina na rede. Neste último ano, o blog estivo 'en suspenso' case seis meses, e aínda así acumulouse un total de exactamente 12.000 visitas. Tendo en conta o parón, que as páxinas que máis visitas aportaban están hoxe pechadas (renovarobng) ou o estiveron e hoxe non contan coa audiencia de antaño (chuza) e que, humildemente, por circunstancias persoais tampouco dispoño de tempo para facer as viaxes ou as entrevistas que tantas visitas aportaron o primeiro ano, que o blog acade máis do 50% das visitas do primeiro (case 24.000 de xuño09 a xuño10) é un motivo de ledicia.

Por iso, os agradecementos deste segundo aniversario van, por suposto, a todos os que visitáchedes o blog nalgunha ocasión, pero moi especialmente aos que vos achegades por aqui con frecuencia, incluso nas épocas de menos actividade. Grazas a todos.

Como curiosidade, as estatísticas.

Visitas a nosquedaportugal no 2º ano, por cidade.
Fonte: Google Analytics

As noticias máis visitadas este ano en nosquedaportugal foron as dúas partes da conversa con Valentim Fagim e os contos para nenos en galego. Recibimos visitas de 46 países, o 85% delas do estado español, con Portugal e Brasil en segundo e terceiro lugar. A fonte principal de visitas xa é google, desbancando ás webs antes citadas.

Pola súa banda, alemdominho, pese a estar virtualmente inactivo desde hai sete meses (*), segue incrementando a súa audiencia, principalmente polos accesos a través de google desde Portugal (primeiro país por audiencia, có 44% das visitas) e Brasil (segundo, có 27%). O post máis visitado, de lonxe, o artigo sobre os '10 melhores filmes brasileiros da década', seguido pola reportaxe 'rio Cávado - Gerês'.


(*) Agradécense as suxerencias dos lectores máis entendidos en 'novas tecnoloxías' sobre cal é o xeito máis rápido de traducir as novas de nosquedaportugal ao portugués para manter activo alemdominho, algo que agora mesmo é-me cáseque imposible.

NA PERRUQUERÍA

Chega o verán (que hai do 'vrao', eso xa non é galego?) e hai que cortar o pelo, a ver se refrescan as ideas, máis que nada. Vou á perruquería onde vou de cando en vez desde hai un par de anos, na zona do Corte Inglés da Coruña ('el de marineda no, el de toda la vida').

Non hai case xente, xa se sabe, día de san xoán, andan todos durmindo a festa de onte. Pregunto na entrada se podo cortar o pelo sen cita previa, e a rapaza da entrada pregúntalle a unha compañeira, en perfecto galego: 'cortaslle?'. A rapaza que me atende fálame en castelán, pero castelán dos Mallos, ou dos Castros, xa me entendedes. Eu explícolle que 'queroo curto por aqui, máis longo por aló...' e a rapaza segue en castelán. Mais, minutos despois, cando pasa por alí a rapaza de recepción, empezan a falar entre elas en galego:

- 'Sonia, que, mañán vas ir á praia toda a tarde, non?'
- 'ai non, muller, que mañán hai que traballar!'
- 'anda, como estou, que pensaba que hoxe era sábado!'

Cando volve dirixirse a min, eu falo galego, ela segue en castelán. Penso: 'se cadra ó mellor é a outra rapaza a que fala sempre galego, e a que me corta o pelo fala habitualmente castelán e en galego só coa compañeira'. Pero cando chega unha cliente, aténdea a primeira rapaza. Toca primeiro lavarlle o pelo á señora, e a conversa a inicia a perruqueira:

- 'está bien el agua asi?' 'quiere que le vaya poniendo una cremita?'

Quedo pensando no que pensei tantas veces e falei outras tantas coa xente: na Coruña fálase galego, e moito. Pero o galego non sae á rúa, queda para os íntimos. E, malia que en certos ámbitos consegue romper 'o cascarón', na vida profesional e na relación cós clientes seguimos sen avanzar nin un chisco en trinta anos. O galego é mal negocio, ou eso deben pensar algúns. E así a cousa non marcha. Non sei que se pode facer, pero non marcha.

Fonte: Escola infantil de Poio

A outra razón pola que a cousa non marcha é a xuventude. Hoxe fala Manolo Rivas sobre o tema en El Pais, 'Este non é país para moz@s'. A evidencia a atopo todos os días que vou pasear con Anxo polo parque de Eiris. Non esaxero un chisco: a inmensa maioría das conversas que se escoitan alí son en galego. Pero case todo o mundo que vai ó parque ten de corenta anos pra riba. Cando pasa un grupo de mozos, sempre falan castelán. Algo de esperanza queda cando un pai, ou sobre todo unha nai, pasa có seu neno e lle escoito falarlle en galego. Claro que non son maioría, pero 'habelos hainos', igual que na gardería onde vai Anxo polas mañás. Tendo en conta que estamos na Coruña, non me queixo.

Rematado o corte de pelo, volvo á entrada a que me cobren. Aténdeme a primeira rapaza, a que estaba na recepción. Fálame en galego: 'son dez euros'. Doulle vinte, dame o cambio, e despídese: 'moitas gracias'.

Aínda hai esperanza.

EU SON 15M

(Extraído de 'El blog de Enrique Dans':
http://www.enriquedans.com/2011/06/yo-soy15m.html)

Como parte del #15m me declaro una persona pacífica y condeno radicalmente todo tipo de violencia: la de los violentos infiltrados en nuestras manifestaciones, y la del Estado, que ha causado más dolor y heridos. Además, condeno la manipulación mediática que enfatiza la información sesgada, parcial o errónea con el propósito de demonizar a los ciudadanos.

Si me manifiesto en la calle es porque:

• Mi participación como ciudadano se ha reducido a votar a listas cerradas cada cuatro años para ver cómo los representantes de los ciudadanos no respetan lo prometido en su programa.
• Se hacen leyes a favor de grupos de interés en vez de hacerlas a favor del conjunto de la sociedad.
• Se invierten recursos públicos para ayudar a minorías poderosas, y no a quienes están pasando situaciones desesperadas ocasionadas por la especulación financiera.
• Los grandes partidos están más preocupados por mantener su poder que por ofrecer soluciones para superar esta crisis histórica.
• Está a punto de firmarse un “Pacto del Euro” que consiste fundamentalmente en medidas para reducir la inversión pública en servicios esenciales.
• Desde diferentes órganos del estado se ha insultado a los ciudadanos, e incluso se ha justificado el recurso a la violencia contra manifestantes pacíficos.

Como parte del #15m, acepto y respeto la diversidad ideológica del movimiento. Cuando participo en una manifestación no reclamo un régimen o una ideología en concreto, ni un modelo social no democrático, ni la eliminación de los partidos o los parlamentos. Lo que reclamo es una democracia mejor y más humana que, entre otras medidas, necesita urgentemente:

• Cambios en la Ley Electoral para permitir una mejor y más directa representación de los ciudadanos en los parlamentos y una mayor participación ciudadana en las decisiones importantes.
• Aprobación de una Ley de Transparencia y Acceso a la Información Pública para obligar a la publicación en formatos adecuados y reutilizables de todos los gastos, decisiones y reuniones con grupos de presión por parte de funcionarios y cargos públicos.
• Tolerancia cero a la corrupción de candidatos y cargos públicos, y controles ciudadanos para la exigencia de responsabilidad política.
• Separación clara, real y efectiva de los poderes del estado.
• Control fiscal efectivo de grandes fortunas y operaciones financieras; eliminación de privilegios fiscales a cargos electos.
• Políticas encaminadas a solucionar de forma efectiva los problemas hipotecarios y de vivienda.
• Servicios públicos de calidad, fundamentalmente salud, justicia y educación.
• Eliminación de las leyes que permiten el control administrativo de Internet. La red ha demostrado ser esencial para la libertad de expresión y para responder al peligro de manipulación mediática.

Por todas estas razones volveré a salir pacíficamente a la calle el 19 de junio, #19j.

Si estás de acuerdo, aprópiate del texto y divúlgalo.