PECHA GALICIA HOXE

E van...

Esta foi a carta de despedida e agradecimento do seu director, Caetano Díaz. Alto e clariño:

Prezados amigos,

Galicia Hoxe sae mañá, día 28 de xuño, por derradeira vez. Pechamos asfixiados pola conxuntura económica -con perdas insostibles e perigosaspara a saúde do resto do Grupo Correo Gallego-, pero, sobre todo, pechamos polo indecente castigo institucional a todo canto 'cheire' a galego, concretado nun brutal recorte de máis do 50% nas subvencións que o GH recibía da Xunta, tanto con Fraga como co bipartito.

Non podemos aguantar un día máis e dicimos adeus no aniversario da aprobación do Estatuto do 36 e no da volta dos restos de Castelao.

Querémosvos agradecer o voso apoio nestes 2.943 números dunha aventura singular e fermosa, oxalá que non irrepetible. Sabemos que non conectamos como deberiamos coa nosa sociedade civil e que tampouco sentimos a súa calor -pero non é este o momento de criticar nin de facer autocrítica, que tempo teremos-, e sabemos, tamén, que os vosos artigos e as vosas entrevistas foron importantes, imprescindibles, para construír un periódico plural, comprometido co seu país e aberto ao mundo.

Seguiremos vivos na rede co GH dixital e confiamos en atopar o xeito depoder contar co voso talento para manter en pé o piar básico de Galicia: o galego, unha lingua de concordia para un país libre e tolerante.

Grazas, de corazón, e forza. Boas noites e boa sorte.

Caetano Díaz

Pero unha cousa non quita outra: no país das leiriñas imos ter que replantexarnos moitas cousas, ou esvaecemos.

O FUTURO EN MANTILLA

En paises 'serios', coma Francia, esto sería delito:

Fonte: El País.

Pero aqui non, diga o que diga a Constitución sobre a laicidade do Estado. Aqui son o sinal do futuro que nos agarda. Estamos preparando o 'Regreso al futuro', como Michael J. Fox no arruinado De Lorean.

KRUGMAN: 'O GOBERNO DOS RENTISTAS'

Quedoume ahi atrás pendente de facervos esta recomendación: o artigo de Paul Krugman en El País 'El gobierno de los rentistas'. Dos artigos que lin en todo este tempo, é o que mellor resume e explica de xeito asequible quen e por que está a dar as solucións á crise que se lle están a dar. Simplemente formidable. Déixovos aqui un resumo das ideas principais do artigo. Se vos parece indignante, espero que con iso ademáis entendades porque algúns economistas nos declaramos aterrados.

"Os últimos datos económicos remataron con calquer esperanza de que remate axiña a seca laboral en EEUU. Porén, non hai vontade política de facer nada ao respecto. Lonxe de estar dispostos a gastar máis na creación de emprego, ambos partidos coinciden en que é hora de recortar drásticamente o gasto, destruíndo empregos de paso. Tampouco a Reserva Federal acude ao rescate. A situación é similar en Europa, incluso aínda peor. A retórica do BCE, que defende a moeda forte e opónse ao alivio da carga da débeda, fai que Bernanke pareza un 'esquerdista'.

Que se oculta tras esta parálise política trasatlantica? Os grupos de interese. Conscientemente ou non, os políticos están exclusivamente ao servizo dos rentistas, esos que prestaron grandes sumas de diñeiro no pasado, a miudo imprudentemente, e hoxe están sendo protexidos das perdas a costa de todos os demais.

O razoamento en contra de axudar aos parados enfócase en función dos 'riscos' económicos: tipos de xuro disparados, inflación descontrolada, etc. Pero tales riscos seguen sen materializarse: tipos de xuro en mínimos históricos e inflación baixa. En cambio, todas as receitas políticas aplicadas teñen unha cousa en común: protexen os intereses dos acredores, coste o que coste. O gasto deficitario podería dar traballo aos desempregados, pero perxudicaría ós titulares de bonos de débeda pública. Unhas medidas máis agresivas da Reserva Federal e do BCE poderían contribuir a sacarnos desta depresión -de feito, ata os economistas republicanos sostiveron algunha vez que un pouco de inflación sería unha solución- (pero a inflación beneficia a quen está endebedado e perxudica a quen ten capital).

Quen son eses acredores dos que falo? Rentistas: banqueiros e individuos adiñeirados con montóns de bonos nas súas carteiras de investimento. Son a clase social que fai grandes contribucións ás campañas, que ten acceso personal aos responsables políticos, moitos dos cales pasan a traballar para estas persoas cando saen do Goberno pola porta xiratoria".